Trad: Slogan Dutch
 

We hebben de kracht om de wereld te beteren nu al in handen!

Een artikel van Simpol oprichter John Bunzl over het denkpatroon en de waarden waarop Simpol gebaseerd is.

 

Nu de hele wereld door een economische crisis gegrepen wordt, zakt bij ieder die zich zorgen maakt om mondiale problemen zoals de opwarming van het klimaat en de dreigende energietekorten de moed ongetwijfeld nog meer in de schoenen. Gewone mensen over de hele wereld, mensen als u en ik, voelen dat hun mogelijkheden om deze problemen aan te pakken niet toereikend is. En onze pogingen om politici tot substantiële acties aan te zetten lijken ook een maat voor niets. Toch durf ik beweren dat we de macht om dit alles om te keren effectief in handen hebben, moesten we er ons maar bewust van zijn.

Wij—tenminste degenen onder ons die in een democratie leven—beschikken over alle macht die vereist is om onze politici aan te zetten tot implementatie van een beleid dat de mondiale problemen radicaal aanpakt.

Om ons van deze macht bewust te worden moeten we enkele overtuigingen in kaart brengen die we als evident beschouwen, maar die foutief zijn. We worden niet zozeer belemmerd door corrupte en blinde politici of door hebzuchtige bedrijven, noch door de “geldmeesters”—de private banken. Onze enige belemmering is de muur van onjuiste overtuigingen die zich in onze harten en hoofden genesteld hebben.

De eerste misvatting is ons idee dat politici de vereiste macht hebben om veranderingen door te voeren die drastisch genoeg zijn om de wereld op een rechtvaardig en duurzaam pad te brengen. Er kan geen twijfel over bestaan dat we geloven dat onze politici deze macht hebben, want anders zouden we niet zoveel tijd spenderen aan actievoeren en lobbyen om hen tot daartoe over te halen. De enige reden waarom we lobbyen en protesteren is onze overtuiging dat ze die macht hebben—maar die hebben ze niet, tenminste niet in de mate zoals we veronderstellen, en in elk geval een pak minder dan vereist is om de mondiale problemen aan te pakken.

Hoe komt dit? Het gebrek aan politieke macht wordt veroorzaakt door het gemak waarmee kapitaal en bedrijven de nationale grenzen kunnen overschrijden. Omdat het politiek beleid van doorslaggevend belang is in het aantrekken of afstoten van investeringen, en dus ook van het creëren of verminderen van de werkgelegenheid, hebben politici geen andere keuze dan een beleid te ontwikkelen dat erop toegespitst is om kapitaal aan te trekken of te behouden, zodat de tewerkstelling en competitiviteit ten aanzien van andere landen op zijn minst behouden blijft. Het is dus niet zo moeilijk om in te zien waarom dit beleid enkel op de markt gericht is. Een beleid dus dat rijken, bedrijven, en banken bevoordeelt en dus een toename in sociale rechtvaardigheid en een beter klimaat tegenwerkt. Het lobbyen van politici zoals het vandaag gebeurt is dus niet bijster productief. Want elke natie die onze eisen unilateraal zou toepassen, dreigt aan economische competitiviteit in te boeten, wat tot kapitaalvlucht en werkloosheid zou leiden.

Kort gezegd: een implementatie van onze eisen is niet in het voordeel van het nationale belang. Dus waarom substantiële veranderingen blijven afdwingen van mensen—in dit geval onze politici—als zij niet over de macht beschikken om er gehoor aan te geven? Er moet duidelijk iets aan de hand zijn met onze manier van denken; met onze perceptie.

Onze tweede misvatting is dat het bovenstaand probleem dan wel de fout móét zijn van de rijken, of van de bedrijven die hun kapitaal zo makkelijk rondsluizen.

Uiteraard valt onethisch of hebzuchtig gedrag van bedrijven niet te verdedigen, maar we dienen ons wel te realiseren dat zij in het algemeen doen wat ze doen, omdat dit niet doen simpelweg betekent dat andere bedrijven hen het brood van het bord zouden eten.

Moest een bedrijf ethisch handelen of weigeren munt te slaan uit het minder strikt beleid van een ander land, dan komt het automatisch in een nadelige positie terecht vergeleken met hun minder scrupuleuze concurrenten. Het is dus niet zo moeilijk om in te zien waarom ze dikwijls zo anders handelen dan wij wel zouden willen.

Het is uiteraard zonder meer terecht om slecht ondernemerschap te ontmaskeren. Maar waarom blijven we bedrijven de schuld geven als duidelijk blijkt dat hun gedrag slechts de natuurlijke consequentie is van het gebrek aan een genivelleerd speelveld van mondiaal bindende reguleringen? Opnieuw; er moet iets mis zijn met onze overtuigingen.

Bovendien lijden deze twee misvattingen tot contradictorisch denken, zoals het identificeren van vrije handel als onze vijand. Op een recent evenement rond rechtvaardige handel bijvoorbeeld, waren de organisatoren teleurgesteld omdat een onderzoek tijdens de “Make Poverty History” actie aantoonde dat de sympathisanten niet konden uitleggen wat rechtvaardige handel precies betekende. Hierop volgend gaf een vertegenwoordiger van een grote NGO zijn eigen antwoord, door te stellen dat “We tegen vrije handel zijn en voor protectionisme, maar enkel onder bepaalde condities”. Maar hij zag de inherente contradictie niet in, dat wie enkel in exceptionele gevallen voor protectionisme is, logischerwijze in alle andere gevallen voor vrije handel moet zijn!

Wat deze vertegenwoordiger en het merendeel van zijn collega's missen, is dat hun echte vijand niet de vrije handel op zich is, maar dat vrije handel plaatsvindt zonder toereikende mondiale sociale en milieu reguleringen, zonder enige herverdeling van rijkdom over de landsgrenzen heen, en zonder toereikende transnationale legislatuur.

Kort gesteld is onze vijand dus niet de vrije handel; het is het gebrek aan effectieve mondiale reguleringen en toezicht. En als de leiders van onze beweging de echte vijand niet accuraat kunnen identificeren, dan hoeven we ons er niet over te verbazen dat het publiek niet kan definiëren wat rechtvaardige handel betekent.

Mais profondément ancrées dans ces idées reçues se tiennent les barricades que nous érigeons dans nos cœurs. Nous les construisons sur la base de ces idées reçues et nous nous y accrochons de toutes nos forces car elles nous permettent d’accuser les autres, de leur faire des reproches et de nous plaindre d’eux. Ainsi nous avons l’impression d’être dans notre droit, cela nous donne bonne conscience – comme des guerriers en campagne, prêchant avec ardeur pour sauver le monde ! Mais si la sensibilisation de l’opinion aux abus à travers le monde est certes nécessaire, comment peut-on prétendre sauver le monde en accusant des personnes qui ne sont pas les vrais coupables ?

En quoi serait-il juste de blâmer les politiques ou les hommes d’affaires quand le changement échappe à leur pouvoir ? Comment peut-il être juste de leur faire des reproches puisque, si nous étions à leur place, les forces économiques mondiales exigeraient de nous un comportement semblable ?

Misschien is dit waarom Gandhi het volgende beweerde: “Het is totaal gerechtvaardigd om een systeem tegen te werken en aan te vallen, maar het tegenwerken of aanvallen van de auteur van dat systeem, is hetzelfde als het tegenwerken en aanvallen van zichzelf. Want we zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek, zijn allemaal kinderen van één en dezelfde Schepper, en in die zin zijn de heilige machten in ons onbeperkt. Minachting voor één mens komt neer op minachting van die heilige machten, en kwetst dus niet alleen dat individu maar met hem ook de hele wereld[1]”.

Indien we de wereld willen helpen genezen, dienen we het grotendeels ongereguleerd mondiaal marktsysteem als onze ware vijand te herkennen—die we moeten weerstreven en aanvallen—en niet eender welke persoon of eender welk bedrijf of bedrijfsvoering dat erin opereert. We moeten ons realiseren dat we allemaal, op de één of andere manier, met dat systeem verweven zijn en dus allemaal “in hetzelfde bedje ziek” zijn. En hieruit volgt dat hoewel niemand van ons de schuld draagt, wij allen samen zelf de verantwoordelijkheid moeten opnemen om dat systeem te veranderen. Als we stoppen met elkaar de schuld te geven realiseren we ons dat we allen gevangen zitten in hetzelfde systeem en in dezelfde planetaire boot. Als we de muren van de misvattingen in onze harten neerhalen, dan openen we onszelf voor de waarheid dat zij waarvan we oprecht geloofden dat ze in de fout waren dat in feite niet zijn. onze harten openen dan zonder discriminatie of reserve, openen dus voor de hele wereld. Want hoe anders zouden we in staat zijn om goed te doen voor de wereld? Hoe anders zouden we een niet-oordelende ruimte kunnen bouwen die open staat voor allen; de vitale, open en vergevende ruimte die nodig is om onze gezamenlijke zoektocht aan te vangen naar een ware oplossing voor de mondiale problemen.

Dit betekent hoegenaamd niet dat we onze huidige acties moeten stoppen; het betekent alleen dat we hun beperkingen moeten onderkennen, zodat we ons realiseren dat een bijkomende, meer globale, verregaand niet-oordelende, meer waarachtige, meer inclusieve benadering noodzakelijk is.

Laat ons eens kijken hoe een dergelijke benadering er zou kunnen uitzien. Wat zijn mogelijk de designcriteria?
  1. Indien het vrije verkeer van kapitaal en bedrijven een mondiaal fenomeen is, dan moet onze eerste deductie eruit bestaan, dat enkel een echt globale oplossing toereikend is.
  2. En aangezien de natuurlijke oorzaak van het falen van het beleid ui de angst bestaat van banen en investeringen te verliezen aan andere landen, dan volgt hier ten tweede uit, dat eender welke oplossing simultaan door de landen geïmplementeerd moet worden om die angst te vermijden

Indien alle of genoeg landen simultaan optreden, hoeft geen enkel land, bedrijf, of burger benadeeld te worden ten opzichte van de ander: wereldwijd en simultaan—iedereen wint.

3. En opdat de burger in staat zou zijn omhierin de drijvende kracht te zijn, door diens politici tot globale samenwerking aan te zetten, dan moet de oplossing hem de mogelijkheid bieden om op die politici in te spelen op een democratische, legale, en bindende manier.

De oplossing moet, kort gesteld, via de bestaande electorale systemen opereren, maar dan op een volslagen nieuwe manier, die transnationaal werkzaam is, en tegelijk het partijpolitieke niveau overstijgt.

4. Et pour que les citoyens impulsent le processus et soient capables de forcer leurs politiciens à collaborer à l’échelle mondiale, la solution doit leur permettre d’agir sur les politiciens d’une façon qui soit démocratique, légitime et légalement contraignante.

En bref, elle doit fonctionner par le biais des systèmes électoraux existants mais le faire d’une manière qui soit complètement nouvelle, d’une portée transnationale et qui parvienne à transcender les politiques partisanes.

Utopie of realiteit?

Sinds enkele jaren heeft een klein aantal burgers, voornamelijk in de UK, een mondiale oplossing uitgetest die aan alle bovenstaande criteria beantwoordt. In de loop van drie nationale verkiezingen (2001, 2005, en 2010) slaagden ze erin om 27 leden van het UK parlement en honderden electorale kandidaten van alle belangrijke politieke partijen over te halen om de belofte te ondertekenen, dat ze simultaan met andere regeringen een mondiaal pakket van maatregelen zullen implementeren. In sommige coalities van de UK ondertekende meer dan één kandidaat de belofte, wat er op neer komt dat de campagne in het parlement zou zetelen ongeacht welke kandidaat uiteindelijk won. Dit toonde aan dat de Simpol campagne in staat was om partij-politieke onenigheid te overstijgen en globaal in opzet is. Één sympathiserend politicus, Lembit Opik, observeerde het volgende:

“We leven allemaal samen en op ditzelfde moment op deze kleine planeet. Er zijn enkele zaken die we allemaal samen moeten doen, op hetzelfde moment, op diezelfde kleine planeet.”

Waarom is het zo effectief?

Hoe kon een relatief klein aantal burgers een dergelijk groot resultaat bereiken op zo'n korte tijd? Het antwoord ligt in hun ontdekking van een nieuwe en krachtige manier om hun stem te gebruiken.

Ze doen dit door alle politici duidelijk te maken dat ze bij alle komende verkiezingen voor eender welke politicus of partij zullen stemmen—binnen redelijke grenzen—die belooft om het beleidspakket van de campagne simultaan met andere regeringen te implementeren. Of, indien ze een voorkeurspartij hebben, moedigen ze hun favoriete politica of partij aan om deze belofte te ondertekenen.

 

Op deze manier behouden sympathisanten het ultieme recht om te stemmen zoals ze verkiezen, maar tegelijk maken ze alle politici duidelijk dat ze een erg sterke voorkeur geven aan kandidaten die de belofte ondertekenden, met uitsluiting van hen die dit niet deden. Dus politici die de belofte ondertekenen trekken deze stemmen aan, terwijl ze tegelijk geen risico nemen, aangezien het beleidspakket pas geïmplementeerd wordt als en wanneer voldoende regeringen over de hele wereld het ook ondertekenden. Maar politici die de belofte niet ondertekenen riskeren stemmen te verliezen aan hun politieke tegenstanders die dit wel doen, waardoor ze het gevaar lopen van een voorheen behaalde zetel te verliezen, of een bijkomende mis te lopen. Aangezien veel parlementaire zetels en zelfs volledige verkiezingen dikwijls maar van een klein aantal stemmen afhangt, is een relatief klein aantal supporters van de campagne voldoende om politici het vitale belang van het ondertekenen van de belofte te doen inzien. En hierin ligt dus de macht die burgers nu al hebben, zelfs in dominante landen als de VS, om te verzekeren dat hun regeringen zich bij de campagne aansluiten en gaan samenwerken.

 

Dankzij deze nieuwe manier van stemmen hebben niet alleen vele politici uit de UK zich aangesloten; ook enkele leden van de Europese, Australische, en andere parlementen hebben de stap gezet. De campagne kan rekenen op de steun van sympathisanten uit meer dan 100 landen. Deze zijn zichzelf aan het organiseren om het project verder te internationaliseren. Eenmaal er voldoende steun van politici aanwezig is, zullen burger-sympathisanten van de campagne uitgenodigd worden om aan het globale proces deel te nemen, om zodoende—potentieel met de hulp van uitgekozen onafhankelijke experts—stap voor stap de reguleringen te ontwikkelen die in het mondiale beleidspakket van de campagne niet mogen ontbreken. Zo wordt verzekerd dat het te implementeren beleid democratisch ontwikkeld wordt, globaal inclusief is, afgestemd op de noden van elk land, en tevens dat het proces open en flexibel blijft doorheen de tijd.

Veel niet gouvernementele organisaties en andere campagnes hebben goed doordachte globale beleidsinstrumenten ontwikkeld om met klimaatverandering, olieschaarste, en andere problemen om te gaan. Maar waar ze niet over beschikken is een effectief politiek werkmiddel om deze instrumenten in een geglobaliseerde wereld geïmplementeerd te krijgen. Dit is de reden waarom ze dit soort campagnes meer en meer als hét instrument zien om politici en naties wereldwijd tot coöperatie en implementatie aan te zetten. Ze zien steeds meer in dat politici de unilaterale macht ontbreken om de globale problemen substantieel aan te pakken, zodat burgers logischerwijze de leiding moeten nemen. En dit zowel in de ontwikkeling van het toekomstige beleid, als in het gebruik van de macht van hun collectieve stem om politici tot het simultaan implementeren van dit beleid over te halen.

Dus, we hebben de macht om een betere wereld te creëren al in handen—we moeten die macht alleen maar gebruiken: we moeten ons er enkel bewust van worden.

De campagne waarover we het hebben noemt de simultane politiek (of Simpol, in het kort). Zoals Lembit Opik na zijn eerste opmerking vervolgde: “De sluitende logica van de simultane politiek is in feite collectief gezond verstand—het is een campagne om uit te vissen wat gezond verstand werkelijk is!”

Is het, nu de mondiale problemen overal steil de hoogte in rijzen, niet de hoogste tijd dat iedereen te weten komt hoe de vork aan de steel zit en hun steentje kunnen bijdragen? Wordt het geen tijd dat jij je misvattingen laat varen en je hart opent naar de wereld? Wordt het geen tijd dat we allemaal samen ontdekken, zoals Gandhi het stelde, dat de “heilige krachten binnen ons oneindig zijn”?

Aansluiten bij de Simpol campagne is volledig gratis. Wordt nu lid!

 

John Bunzl

Founder, International Simultaneous Organisation (ISPO)

December, 2008

 

[1] M.K. Gandhi, an autobiography, Navajivan Publishing House, Ahmedabad, 1927, 1929 [onze vertaling]

en haut